میدانی دیریست تنها مانده ام ریشه پژمان تو در نگاهت خفته بود نگاه حقیقت جوی من در صدایت مرده بود. لحظه رسیدن نگاه من به چشمان پر غوغای تو رفتن تو شکست و پر پر شدن شکوفه امید را در گوش من نجوا نمود.

تو رفتی و با صدای پر فریب خود قاصدک را به سوی یاری دگر آواز دادی . تا کجا؟ تا کجا جاده راهی بودنت صدای امتداد را پر ترنم میسازد. تا کجا پروانه بودن لحظه های همچو منی در کویر دلت بال و پر خواهد زد.

میمانم . من در انتهای جاده خستگیت به انتظار قاصدکت میمانم .

آری به امید شکستن دل تو ای پر ز فریب و ز ریا به انتظار میمانم

(این حرف دل من نیست من به هیچ عنوان حاضر نیستم نفرین کنم فقط به خاطر زیبایی متن نوشته شده)